Το τρίτο Πρωτάθλημα στην ιστορία του πανηγύρισε ο Αθλητικός Όμιλος Τσιλιβή την περασμένη (Μεγάλη) Πέμπτη στο γήπεδο του Αγ. Λέοντα, επικρατώντας της τοπικής και γηπεδούχου ομάδας με 2-1, “ζευγαρώνοντας” ουσιαστικά τις νίκες στα μεταξύ τους παιχνίδια και κατακτώντας, όπως προαναφέραμε το 3ο Πρωτάθλημα. Η ομάδα του Πλάνου κατά γενική ομολογία στάθηκε καλύτερα και στα δύο ματς και δικαίως ανακηρύχθηκε Πρωταθλήτρια.

Ο άνθρωπος με το αξιόλογο κοινωνικό υπόβαθρο, ο Ανδρέας Ζουπάνος δημιούργησε ένα σύνολο το οποίο όσο περνούσαν οι εβδομάδες, τόσο στην κανονική περίοδο του Πρωταθλήματος, όσο και στα μπαράζ, παρουσίαζε μια σταθερότητα αξιοζήλευτη, ενώ όταν το... καράβι άρχισε να... μπάζει νερά έμεινε ψύχραιμος και προσηλωμένος στη δουλειά του και στους παίκτες του, οι οποίοι τρέφουν μόνο θετικά συναισθήματα για εκείνον. Όχι μόνο για την αξία που έχει σαν προπονητής στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, αλλά για την κοινωνική του υπόσταση, το εσωτερικό του "είναι". Για το ότι πάνω από όλα ήταν ανθρώπινος μαζί τους και δεν τους επέβαλλε τίποτα, βοηθώντας τους να ξεπεράσουν προβλήματα που αντιμετώπιζαν.

Στο “κομμάτι” αυτό να σημειώσουμε ότι ο ΑΟ Τσιλιβή παρουσίασε μια κάμψη -”κοιλιά”, όπως ήταν φυσικό, στα τέλη του πρώτου γύρου και στις αρχές του δευτέρου, όμως τότε είχε την ψυχή του, να “μιλάει” και να δίνει το παρών. Ο λόγος για τον Μπάμπη Μάργαρη, ο οποίος αδικείται πραγματικά, για το γεγονός ότι δεν έπαιξε σε επαγγελματική κατηγορία. Άνθρωπος που δουλεύει, όσο λίγοι τερματοφύλακες στην Ελλάδα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, με αρκετές προσωπικές υποχρεώσεις, θεωρείται μια από τις καλύτερες παρουσίες που έχει βγάλει το ζακυνθινό ποδόσφαιρο σε ερασιτεχνικό επίπεδο.

Λίγο πριν το τέλος του πρώτου γύρου ο Μπάμπης είχε μεταβεί στην Αθήνα, για τη γέννηση των δύο αγγελουδιών του, παραμονές του πολύ κρίσιμου αγώνα με τον Αστέρα στο Μαχαιράδο. Ο 31χρονος τερματοφύλακας ήρθε λίγες ώρες πριν από το παιχνίδι και η παρουσία του στον αγωνιστικό χώρο “σημάδεψε” τη μνήμη των φίλων του τοπικού ποδοσφαίρου, αφού εντελώς απροπόνητος λόγω της συγκυρίας, κράτησε το μηδέν για το Τσιλιβή, κατεβάζοντας τα... ρολά και κρατώντας όρθια την ομάδα του, σε μια εξαιρετικά δύσκολη έδρα.

Στα επόμενα δύο ματς ο Μάργαρης έπραξε το ίδιο, όταν με τον Αγ. Λέοντα και τα Γερακαρία στον Αγγερικό το Τσιλιβή ήταν κατώτερο του αναμενόμενου. Ο αρχηγός έδωσε το παρών όταν χρειάστηκε με τις καθοριστικές του επεμβάσεις. Σε στενό του κύκλο ο Ανδρέας Ζουπάνος είχε εκμυστηρευτεί ότι στα όσα χρόνια ασχολείται με το τοπικό ποδόσφαιρο, ποτέ δεν είχε συναντήσει άνθρωπο τόσο ευσυνείδητο και συνεσταλμένο όπως ο τερματοφύλακας του Τσιλιβή, που να συνδυάζει την αγάπη του για το ποδόσφαιρο, με τις προσωπικές υποχρεώσεις του, δίνοντας πραγματικά και τη ψυχή του για την ομάδα.

Τελειώνοντας να αναφέρουμε ότι η διοίκηση το καλοκαίρι κράτησε τον βασικό κορμό του έμψυχου υλικού από την ομάδα που συμμετείχε πέρυσι στη Δ΄ Εθνική και με παίκτες πολυτέλεια για την Α' κατηγορία, όπως είχαμε επανειλημμένα αναφέρει τους προηγούμενους μήνες τελικά δικαιώθηκε. Ποδοσφαιριστές όπως ο Αλέξης Κομιώτης, ο Νίκος Στεφανόπουλος, ο Γιάννης Πάστρας που ήταν μαθημένοι από πρόπερσι στην πίεση του Πρωταθλητισμού συνετέλεσαν τα μέγιστα για να ανέβει ξανά το σύνολο του Πλάνου στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα.

Στυλοβάτες ήταν και οι Αντώνης Σκέμπη με τις ανεξάντλητες φυσικές του δυνάμεις τρέχοντας σε μήκη και πλάτη του γηπέδου, καθώς και οι Λάμπρος Κόκας, Μιχάλης Κάρδαρης οι οποίοι αποτέλεσαν ένα αξιόλογο αμυντικό δίδυμο. Παράλληλα νεαροί παίκτες όπως οι Βοζαΐτης, Τσουκαλάς, Ι. Σοφός, Δ. Σοφός, Αντωνόπουλος πλαισίωσαν ένα υλικό υπερβολικά αξιόμαχο που θα στεκόταν ακόμα και στα γήπεδα της Δ' Εθνικής.

Ιδιαίτερη μνεία επιβάλλεται και για τους αφανείς ήρωες, που ήταν κοντά στον προπονητή. Οι Διονύσης Μουζάκης (γυμναστής) και Σπύρος Κλαυδιανός (γενικός αρχηγός), πέρασαν και με το παραπάνω τις... εξετάσεις και έχουν φυσικά μερίδιο στην επιτυχία. Μελανό σημείο για το Τσιλιβή ίσως η έλλειψη των παραγόντων. Διότι το καλοκαίρι βλέπαμε μια πλειάδα ορεξάτων ιθυνόντων και στο τέλος ο Πρόεδρος Θοδωρής Πομώνης έμεινε ουσιαστικά μόνος για να “κυβερνήσει” το καράβι.

Του Κώστα Μάργαρη (Εφημερίδα "ΗΜΕΡΑ")